Oeps….sorry!

De jongen stond met een bos dansende krullen voor mijn deur. Hij wipte van het ene been op het andere en bewoog met beide armen alsof hij een rap aan het voordragen was. Tof dat ik open had gedaan, lachte hij.                                                                                       

Hij stak van wal over de drie maanden dat hij als vrijwilliger met kinderen in Indonesië had gewerkt. Zo was het gekomen dat hij nu hiervoor langs alle deuren ging. Hij wapperde met zijn jas, zodat ik het logo van het goede doel zag.                                           

Er waren zoveel gehandicapte kinderen die steun verdienden! Hij keek me nerveus en verwachtingsvol aan.                                                                                                                          

Ik knikte en legde uit dat ik al zoveel goede doelen steunde. Dat ik kort geleden nog donateur was geworden van een ander kinderfonds. En dat ik al donateur was van zoveel ándere goede doelen. Dat ik dit keer niet overstag ging.

‘Sorry’, voegde ik toe.

‘Je hoeft geen sorry te zeggen hoor,’ zei hij met een teleurgesteld gezicht.